Tam 3 yıl geçti…
Koca 3 yıl…
Ama bazı acılar var ki zaman geçse de içimizden hiç gitmiyor.
Sevdiklerimizden uzak,
Mahallelerimizden kopuk,
Hatıralarımızdan yaralı bir hayatın içindeyiz hâlâ.
Bir gecede büyüdük…
Bir gecede yaşlandık…
Bir gecede binlerce hayali toprağa verdik.
O günden sonra hiçbir sabah eskisi gibi olmadı.
Hiçbir sokak aynı sokak değil,
Hiçbir ev “yuva” hissini tam olarak vermiyor.
Kaybettiklerimiz sadece canlarımız değildi…
Komşuluğumuz gitti,
Mahalle kültürümüz gitti,
Çocukluğumuzun sesleri gitti,
Akşam sohbetleri, sabah selamları gitti.
Ama bir şey kaldı…
Acının içinden doğan dayanışma,
Yıkıntının içinden filizlenen umut,
Enkazın arasından yükselen insanlık kaldı.
Bugün kaybettiğimiz tüm deprem şehitlerimizi
saygı, özlem ve minnetle anıyorum.
Her birinin ismi bir duada,
Her birinin hatırası bir yürekte,
Her biri bu toprağın vicdanında yaşamaya devam ediyor.
Rabbim bir daha böyle acılar yaşatmasın.
Rabbim bizleri, şehirlerimizi, sevdiklerimizi korusun.
Rabbim bu millete bir daha enkaz başlarında ağlamayı göstermesin.
Ve biz unutmayalım…
Unutursak eksiliriz,
Unutursak kayboluruz,
Unutursak bir daha yıkılırız.
Unutmadan, unutturmadan,
dua ile, sabırla, umutla yaşamaya devam edeceğiz.
Çünkü bu şehirler sadece betonla değil,
hatıralarla, canlarla, dualarla yeniden ayağa kalkar.
