Hatay’ın topoğrafik yapısı, doğal afet risklerini her geçen gün daha görünür hale getiriyor. Amanos Dağları’ndan Amik Ovası’na doğru kısa mesafede hızla alçalan, yüksek kotlu ve hızlı yüzey akışına sahip havza yapısı, özellikle şiddetli yağışlarda sel ve taşkın riskini artırıyor. Deprem sonrası zemin yapısında meydana gelen değişimler ise bu riski daha da büyütmüş durumda.
Son yıllarda her kuvvetli yağışta aynı mahallelerin, aynı yolların ve aynı altyapı noktalarının zarar görmesi, mevcut yaklaşımın yeterli olmadığını bir kez daha ortaya koyuyor. Sadece olay sonrası yapılan müdahalelerin, kalıcı çözüm üretmediği görülüyor.
Deprem sonrası yeniden yapılanma sürecinin sürdüğü Hatay’da, bu dönemin kenti daha dirençli hale getirmek için önemli bir fırsat sunduğu vurgulanıyor. Uzmanlar, sel ve taşkınların yalnızca gündeme geldiğinde hatırlanan bir tehdit olmaktan çıkarılarak, bilimsel temelli ve yönetilen bir risk süreci haline getirilmesi gerektiğine dikkat çekiyor.
Bu kapsamda;
Havza ölçekli planlamaların yapılması,
Dere yataklarının doğal işlevine kavuşturulması,
Özellikle riskli bölgelerde yağmur suyu altyapılarının güçlendirilmesi,
Mahalle ölçeğinde erken uyarı sistemlerinin kurulması
öncelikli adımlar arasında gösteriliyor.
Hatay’ın ihtiyacının, günü kurtarmaya yönelik geçici müdahaleler değil; uygulanabilir, bilim temelli, şeffaf ve havza ölçekli bir risk yönetimi anlayışı olduğu ifade ediliyor. Aksi halde her yağış sonrası aynı manzaraların yaşanacağı, aynı soruların sorulacağı ve aynı ihmallerin bedelinin ödenmeye devam edileceği uyarısı yapılıyor.
Uzmanlar, taşkınlara bakış açısının da köklü biçimde değişmesi gerektiğini belirtiyor. Taşkınların yalnızca yağış anında yönetilen bir kriz değil, ilgili tüm kurum ve kuruluşların planlama aşamasında birlikte ele alması gereken bir risk olduğu vurgulanıyor.
